Chosen #6: Χαίρω πολύ, παιδάκι μου
Μια ιστορία που σκοπό δεν έχει να επικεντρωθεί σε μια γυναίκα ή σε ένα άντρα ή σε μια σχέση, παρά μόνο στο παιδί που πρόκειται να βρει μια αγκαλιά και ένα διαφορετικό μέλλον σε μια οικογένεια.
Η πολυπόθητη ημέρα έφτασε. Τα συναισθήματα ανάμεικτα, αγωνία, χαρά, φόβος για το άγνωστο. Φτάσαμε νωρίς στο ίδρυμα και αμέσως μας δέχτηκε η κοινωνική λειτουργός. Μπήκε στο θέμα κατευθείαν. Μας μίλησε για τη μητέρα του που το εγκατέλειψε στο μαιευτήριο μόλις το γέννησε, αλλά και για τα λιγοστά πράγματα που γνώριζαν για εκείνη. Η αρχική ενημέρωση κράτησε λίγο γιατί ήταν πολύ λίγες οι πληροφορίες που είχαν. Περάσαμε στο επόμενο στάδιο όπου ενημερωθήκαμε από τη γιατρό και την ψυχολόγο ότι πρόκειται για ένα υγιέστατο παιδάκι. Αφού είπαμε ότι φυσικά συμφωνούμε να τον αναλάβουμε, μας ρώτησαν εάν θέλουμε να τον γνωρίσουμε.
Ήταν κάτι που δεν περιμέναμε, ενστικτωδώς σκέφτηκα το πιο ασήμαντο πράγμα που μπορούσα να σκεφτώ. «ωχ, δεν μου το είχαν πει να φορέσω κάτι καλύτερο».
Κατευθυνθήκαμε προς το σπίτι στο οποίο έμενε. Στο ίδρυμα λειτουργούν 8 σπίτια, όπου φιλοξενούνται συνολικά 86 παιδάκια, άλλα βρίσκονται εκεί για λίγο καιρό, άλλα βρίσκονται εκεί μέχρι να υιοθετηθούν.
Το σπίτι στο οποίο φτάσαμε ήταν το προτελευταίο. Μπήκαμε μέσα και ξαφνικά γύρισαν ένα σωρό μικρά κεφαλάκια και μας κοίταξαν. Ποιος είναι, μήπως εσύ, όχι, εσύ είσαι, όχι είσαι μεγάλος, μήπως αυτός που δεν κοιτάει; Το μυαλό μου και τα μάτια μου ρουφούσαν τις εικόνες και τα μηνύματα. «Κοίτα ποιος ήρθε να σε δει. Η μαμά και ο μπαμπάς». Γυρνώ και βλέπω δυο τεράστια μάτια να με κοιτούν με απορία.
Εαυτέ μου, σκέφτηκα, αυτή είναι μια πολύ σημαντική στιγμή. Κατέγραψε την. Αυτά τα μάτια θα σε κοιτάζουν, αυτά τα μάτια θα γελάνε και θα κλαίνε τα επόμενα χρόνια. Έσκυψα να τον δω καλύτερα. Ένα μικρό ανθρωπάκι με μεγάλα μάγουλα με κοιτούσε ντροπαλά. Τον πήρα αγκαλιά, και, αν και ήταν φοβισμένος δεν αντέδρασε. Βγήκαμε και οι τρεις στο μπαλκόνι και προσπαθούσαμε να συνειδητοποιήσουμε αυτό που εκείνος δεν μπορούσε: η ζωή και των 3ών μόλις είχε αλλάξει. Για πάντα.
Τον κράτησα λίγο, δεν αντιδρούσε. Άρχισα να του μιλάω γι αυτά που έβλεπα γύρω γύρω και αυτός άρχισε να με κοιτάζει με δισταγμό. Ο άντρας μου φοβόταν να τον πιάσει, κράτα τον εσύ σήμερα, μου είπε. Μόλις τον άφησα κάτω έτρεξε μέσα. Σε αυτούς που γνωρίζει, σε αυτούς που τον φροντίζουν.
Δε μείναμε πολύ στο σπίτι, επιστρέψαμε στο γραφείο της Κοινωνικής λειτουργού για να συζητήσουμε το επόμενο στάδιο. Το συντομότερο θα ξεκινούσαμε την «προσαρμογή». Αυτό είναι ένα στάδιο απαραίτητο για τους γονείς και το παιδί, ένα στάδιο που κρατά 15 ημέρες και κατά το οποίο θα επισκεπτόμασταν το παιδί το πρωί και απόγευμα.
Αυτές οι 15 ημέρες της προσαρμογής είναι πολύ σημαντικές για δύο λόγους:
1. Για να εκπαιδευτούμε εμείς ως γονείς με τη βοήθεια των νηπιαγωγών
2. Για να μας μάθει και να μας συνηθίσει το παιδί στο χώρο που έχει μάθει να ζει.
Είναι ένα πολύ σημαντικό και πολύ δύσκολο 15νθήμερο. Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε το συντομότερο, δεν είχε νόημα να το καθυστερήσουμε. Χρειαζόμουν 2 – 3 ημέρες ώστε να ολοκληρώσω τις δουλειές μου και να παραδώσω ότι κάνω στους συναδέλφους μου, είχα ήδη ενημερώσει εδώ και καιρό για τις λεπτομέρειες της διαδικασίας.
Εδώ να σημειώσω ότι θα πρέπει να υπάρξει μια συμφωνία μεταξύ του εργοδότη και του θετού γονιού, καθώς η μητρική άδεια μπορεί να δοθεί μετά το πέρας της τυπικής διαδικασίας (μετά από τουλάχιστον 6 μήνες), ενώ η πραγματική ανάγκη είναι να βρεθεί η μητέρα με το παιδί μόλις αυτό έρθει στο σπίτι.
Γυρίσαμε στο σπίτι μας και αρχίσαμε να ετοιμάζουμε λίστα: δεν είχαμε τίποτα από όσα χρειάζεται ένα μωρό.
