Chosen #4: Το γονικό μας προφίλ
Μια ιστορία που σκοπό δεν έχει να επικεντρωθεί σε μια γυναίκα ή σε ένα άντρα ή σε μια σχέση, παρά μόνο στο παιδί που πρόκειται να βρει μια αγκαλιά και ένα διαφορετικό μέλλον σε μια οικογένεια.
Σε όλη τη διαδικασία που θα σας περιγράψω στο σημερινό κείμενο δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι ότι υπάρχει μια τρομερή αδικία ανάμεσα σε εμάς και τους φυσικούς γονείς: Περνάμε από εκατοντάδες ερωτηματολόγια και τεστ για να αποφασιστεί εάν είμαστε ικανοί και κατάλληλοι για να μεγαλώσουμε ένα παιδί, ενώ τόσοι άνθρωποι που είναι φανερά ακατάλληλοι για γονείς δεν περνάνε κανενός είδους «τεστ», ούτε καν της κοινής λογικής. Ίσως να ναι ένας τρόπος να ισορροπήσει η Κοινωνία με τη Φύση….
Πριν από 3 χρόνια και 8 μήνες κάναμε αίτηση για υιοθεσία παιδιού. Μπορείς να διαβάσεις την αρχή της ιστορίας εδώ.
Ο χρόνος ακούγεται πολύς και η αναμονή δύσκολη αλλά δεν ήταν έτσι. Απλά πέρασε, χωρίς αγωνίες και πολλές κουβέντες. Αν είναι κάτι που σκέφτεστε, μην το αφήνετε, μην αφήνετε το χρόνο να περνάει. Απλά γιατί έχετε το χρόνο να το σκεφτείτε και να αλλάξετε γνώμη, εάν θέλετε. Πάμε τώρα να διαβάσετε για το βαρετό και διαδικαστικό μέρος :
Στα 3 χρόνια και κάτι μας έστειλαν το τελικό γράμμα, με το οποίο μας ενημέρωναν για την Κοινωνική Λειτουργό που θα αναλάμβανε την «υπόθεση» μας. (βλ. Η τελική φάση ή αλλιώς «η ιστορία τώρα ξεκινά»)
Δύο μήνες μετά ξεκίνησαν οι συναντήσεις με την κυρία Ε. : Οι δύο πρώτες ήταν κοινές: ο άντρας μου κι εγώ. Εκεί συζητήσαμε πολλά γενικά πράγματα για το θεσμό της υιοθεσίας, για το Ίδρυμα, για ιστορίες αληθινές, για διάφορες περιπτώσεις για σκέψεις (πρώτες και δεύτερες), φοβίες και απορίες που είχαμε.
Ακολούθησαν οι ατομικές συναντήσεις: Δύο με τον καθένα από εμάς. Σε αυτές τις συναντήσεις η κουβέντα πήγε …όπου την πήγε ο καθένας. Έχει σχέση με τα βιώματα, τις προσωπικές σκέψεις και ευαισθησίες, με το πώς νιώθεις με όλα όσα συμβαίνουν. Σε γενικές γραμμές οι συναντήσεις αυτές δεν είναι ευχάριστες. Καθόλου. Ένιωθα ότι υπερτονίζονται οι δυσκολίες και τα αρνητικά ενδεχόμενα, σε σχέση με τα ασύγκριτα συναισθήματα της μητρότητας, της πατρότητας, της ολοκλήρωσης μιας οικογένειας και της αγάπης που θα γεννηθεί. Ίσως να είναι ένας τρόπος να πιεστούν οι υποψήφιοι γονείς, ώστε αν δεν είναι σίγουροι να το πουν, έστω και την τελευταία στιγμή.
Παράλληλα με τις συναντήσεις ξεκίνησε και ένας Μαραθώνιος για να συγκεντρωθούν τα χαρτιά που χρειάζονται, να κλειστούν τα ραντεβού, και να γίνουν όλες οι εξετάσεις που απαιτούνται (σε δημόσιο Νοσοκομείο). Όλα αυτά χρειάζονται χρόνο.
Οι επόμενες συναντήσεις ήταν με τους γονείς και τα αδέρφια μας ( χωρίς εμάς) αλλά και η επίσκεψη της στο σπίτι μας. Ξανά μανά οι ίδιες συζητήσεις με την κυρία Ε. για τα «πως», τα «γιατί» και τα «αν».
Κουραστήκατε ή όχι ακόμη;
Αν όχι να προσθέσω και τις επιστολές….
Έπρεπε να επιλέξουμε 3 ζευγάρια ή φίλους να μιλήσουν για εμάς, με επιστολή αλλά και με επίσκεψη. Σκοπός όλων αυτών: να διαπιστωθεί εάν το περιβάλλον και η οικογένεια μας είναι θετικοί για το θεσμό της υιοθεσίας γενικά και ειδικά.
Τώρα πρέπει σίγουρα να κουραστήκατε….
Αλλά για το τέλος άφησα το καλύτερο: την επίσκεψη στους χώρους που ζουν τα παιδιά.
Αυτή ήταν η πιο ωραία στιγμή, η μόνη ημέρα που μου θύμισε το λόγο που ξεκίνησε όλη η διαδικασία.
Αργά το πρωί, κατά τις 11 βρεθήκαμε και πάλι στο χώρο του Ιδρύματος. Δεν ξέρω αν το έχω αναφέρει ξανά, αλλά βρίσκεται σε ένα υπέροχο χώρο στο Ίλιον, στο χώρο που βρισκόντουσαν τα παλιά θερινά ανάκτορα. Ένα τεράστιο πάρκο, θα μπορούσες να το πεις.
Η ξενάγηση ξεκίνησε από τα κτίρια και κατευθυνθήκαμε στο νηπιαγωγείο. Εκεί απασχολούνται παιδιά άνω των 2 ετών, είναι ένας κανονικός παιδικός σταθμός. Την ώρα που πήγαμε είχαν διάλειμμα και βγήκαμε στο προαύλιο για να πάρουμε μια μικρή γεύση από την ημέρα τους. Με το που βγήκαμε στην αυλή ένας μπόμπιρας έπιασε τον άντρα μου από το χέρι, σαν να τον ήξερε από πάντα. «Πάμε», του λέει. «Που πάμε δηλαδή;» τον ρωτά εκείνος. «Ε, από κει, έλα».
Προφανώς έχουν συνηθίσει να βλέπουν κόσμο, η επίσκεψη μας δεν ήταν κάτι σημαντικό γι’ αυτά. Άλλα παιδιά μας πλησίασαν, κάνοντας μας μέρος του διαλείμματος και του παιχνιδιού, ένα παιδάκι ήρθε και με κλώτσησε, ένα άλλο με ρώτησε πως με λένε και συνέχισε να παίζει. Δεν είδα στο χώρο τίποτα διαφορετικό από έναν οποιοδήποτε παιδικό σταθμό. Η ίδια ξεγνοιασιά, οι ίδιες γελαστές υπέροχες φάτσες.
Στη συνέχεια πήγαμε σε ένα σπίτι. Στο κάθε σπίτι φιλοξενούνται 10 – 12 παιδάκια, όλων των ηλικιών. Την ώρα του παιδικού σταθμού, τα μικρότερα παιδιά μένουν στο σπίτι και απασχολούνται από την Υπεύθυνη του σπιτιού και μια βοηθό. Η πρώτη αντίδραση ήταν ευχάριστης έκπληξης: το σπίτι ήταν πέτρινο, με μεγάλα μπαλκόνια και πολλούς χώρους. Τα παιδάκια που συναντήσαμε ήταν από μηνών έως περίπου 18 μηνών, άλλα έπαιζαν μεταξύ τους, άλλα μόνα τους, αλλά εδώ επικρατούσε ηρεμία. Μας περιεργάστηκαν λίγο, ένα κοριτσάκι ήθελε αγκαλιές. Δεν μείναμε πολύ, για να μην τα αναστατώσουμε.
Ίσως ήταν η λέξη «ίδρυμα» που επαναλαμβάνεται συνέχεια από τους ανθρώπους, ίσως ήταν στο μυαλό μου διαφορετικά, το περιβάλλον στο οποίο ζούνε όμως μου φάνηκε πολύ όμορφο. Όταν με ρώτησε η κυρία Ε. πως μου φάνηκε της είπα «είναι πολύ πιο ωραίο από το σπίτι μας!»
Γυρίσαμε στο σπίτι μας και στην αναμονή μας. Έχουμε φτάσει λίγο πιο κοντά.
