Chosen #2: Η αναμονή που δεν είναι τελικά τόσο αβάσταχτη
Δεν έχει πολλή σημασία το αληθινό μου όνομα, σημασία έχει αυτή η αληθινή ιστορία, η ιστορία μιας υιοθεσίας, με όλα τα περίεργα, διαφορετικά και έντονα συναισθήματα που την περιβάλλουν. Μια ιστορία που σκοπό δεν έχει να επικεντρωθεί σε μια γυναίκα ή σε ένα άντρα ή σε μια σχέση, παρά μόνο στο παιδί που πρόκειται να βρει μια αγκαλιά και ένα διαφορετικό μέλλον σε μια οικογένεια.
Είναι σημαντικό στην πορεία της εξέλιξης μιας υπόθεσης υιοθεσίας να μην υπάρχει αγωνία, εκνευρισμός, συνεχείς κουβέντες και γκρίνια πάνω στο θέμα. Δεν χρειάζεται να γίνεται συνέχεια συζήτηση γιατί ο καιρός είναι πολύς. Μην τα βάζετε με δαίμονες, μην το συζητάτε συνέχεια, μη διαφωνείτε για λόγους για τους οποίους είναι νωρίς να διαφωνήσετε. Όλα θα έρθουν με τον καιρό. Είναι καλό ένα τέτοιο θέμα να μένει μέσα στο σπίτι, σα μια μυστική χαρά.
Στη δική μας ιστορία: Επιστρέψαμε στο σπίτι μετά από την ενημέρωση στο Κέντρο Βρεφών Μητέρα και μια από τις επόμενες ημέρες αποφασίσαμε να συμπληρώσουμε την αίτηση. Η αίτηση περιέχει βασικές πληροφορίες για το ζευγάρι, για το τι μπορεί να το υποστηρίξει, ποια είναι τα θέλω και τα όνειρα του. Χρειάζονται και κάποιες βασικές ιατρικές εξετάσεις. Αφού συμπληρωθεί η αίτηση, πρέπει να σταλεί στο Ίδρυμα και να πάρει αριθμό πρωτοκόλλου. Οκ, ναι, είναι λίγο σα να πηγαίνεις στην Εφορία να παραδώσεις πινακίδες, αλλά είναι μέρος της διαδικασίας. Τη μέρα εκείνη έτυχε να βγαίνει από το γραφείο ο Πρόεδρος του Ιδρύματος και μίλησε λίγο: «Μόνο υπομονή, θα κάνετε» είπε. «Σχεδιάστε τα επόμενα χρόνια της ζωής σας γνωρίζοντας ότι θα αποκτήσετε παιδί. Μην το σκέφτεστε συνέχεια και ζήστε όμορφα.»
Αυτό ακριβώς και κάναμε. Ένα χρόνο αργότερα ήρθε η πρώτη επιστολή ότι γίναμε δεκτοί. Κλείσαμε ραντεβού με την κοινωνική λειτουργό και πήγαμε να γνωριστούμε. Ήταν σύντομη συνάντηση, στην οποία διαβάσαμε μαζί την αίτηση μας και σκοπό είχε να λύσει κάθε μας απορία αλλά και να συζητήσουμε τα όσα είχαμε γράψει.
Στα δυόμιση χρόνια ήρθε η δεύτερη επιστολή που μας ενημέρωνε ότι το Ίδρυμα θα ήθελε να ξέρει εάν ακόμα ενδιαφερόμαστε για την υιοθεσία, καθώς είχε περάσει καιρός. Απαντήσαμε θετικά με επιστολή και συνεχίσαμε την απολαυστική μας αναμονή.
Η ζωή μας δεν άλλαξε σε τίποτα. Δεν αλλάξαμε συμπεριφορά, είμαστε πάντα αγαπημένοι και σε αυτά τα χρόνια που περάσανε από τη στιγμή που το αποφασίσαμε, ωρίμασε μέσα μας το συναίσθημα και η αίσθηση και η ευθύνη. Και σιγά σιγά τα σχέδια μας άρχισαν να συμπεριλαμβάνουν τον άγνωστο μπόμπιρα. Σε λίγο καιρό θα γνωριστούμε.
