Chosen #1: Η αρχή, η αλλιώς «ο μύθος του κακού κράτους»

Δεν έχει πολλή σημασία το αληθινό μου όνομα, σημασία έχει αυτή η αληθινή ιστορία, η ιστορία μιας υιοθεσίας, με όλα τα περίεργα, διαφορετικά και έντονα συναισθήματα που την περιβάλλουν.

Μια ιστορία που σκοπό δεν έχει να επικεντρωθεί σε μια γυναίκα ή σε ένα άντρα ή σε μια σχέση, παρά μόνο στο παιδί που πρόκειται να βρει μια αγκαλιά και ένα διαφορετικό μέλλον σε μια οικογένεια.

Κάθε ζευγάρι έχει μια προσωπική ιστορία, με λεπτομέρειες που τις περισσότερες φορές κάνουν τη διαφορά. Για εμένα δεν είναι σημαντικό πως και γιατί φτάσαμε να πάρουμε την απόφαση ότι θέλουμε να υιοθετήσουμε παιδί. Το σημαντικό είναι ότι με τον άντρα μου συμφωνούσαμε στο ότι δεν θα θέλαμε να μπούμε σε μια διαδικασία με γιατρούς, εξετάσεις, φάρμακα και αγωνίες, είχαμε άρνηση σε ότι δεν έμοιαζε φυσικό. Από την άλλη όμως θέλαμε να ζήσουμε την εμπειρία της ανατροφής ενός παιδιού, και στην πορεία αγαπήσαμε την ιδέα και την ουσία της υιοθεσίας: απλή προσφορά αγάπης (όλα τα παραπάνω αποτελούν προσωπικές απόψεις και σε καμία περίπτωση δεν κατακρίνω τις επιλογές των άλλων).

Η ιστορία μιας οποιασδήποτε υιοθεσίας θα πρέπει ξεκινά έτσι: να το θέλουν και οι δύο.

Έτσι λοιπόν τηλεφώνησα ένα πρωί στο Κέντρο Βρεφών ΜΗΤΕΡΑ. Με ενημέρωσαν ότι την πρώτη Πέμπτη κάθε μήνα υπάρχει ομαδική ενημέρωση των ενδιαφερομένων και ότι θα ήταν πολύ χρήσιμο να πάμε, καθώς θα λυνόντουσαν όλες οι απορίες μας. Έτσι κι έγινε, με την πρώτη ευκαιρία βρεθήκαμε στην ομαδική ενημέρωση.

Η πρώτη επαφή με τους ανθρώπους του ΜΗΤΕΡΑ, με έκανε να νιώσω μια τρομερή ασφάλεια: ότι είναι ευαίσθητοι, έμπειροι, γνώστες και –το σημαντικότερο- ότι είχαμε κάνει τη σωστή επιλογή. Η Υπεύθυνη της ενημέρωσης έκανε μια εισαγωγή με βασικές πληροφορίες για την υιοθεσία και την αναδοχή και στη συνέχεια υπομονετικά έλυσε όλες μας τις απορίες. Τις πιο κουτές, αφελείς, ανασφαλείς, φοβισμένες, με θράσος, με άγνοια ερωτήσεις που είχε το ακροατήριο. Φαντάζομαι ότι κάποιες από αυτές τριγυρίζουν και το δικό σας μυαλό διαβάζοντας αυτό το κείμενο, γι’ αυτό θα σας αναφέρω τα βασικά, με πρώτο αυτό που αποτελεί και το μεγαλύτερο μύθο:

Οι υιοθεσίες παιδιών που ετησίως διεκπεραιώνει το ΜΗΤΕΡΑ δεν υπερβαίνουν τις 35, αρκετές από τις οποίες αφορούν παιδιά με προβλήματα υγείας και ψυχοκινητικής εξέλιξης. Αντιθέτως οι αιτήσεις που ετησίως υποβάλλονται στο ΜΗΤΕΡΑ ανέρχονται στις 150-200, με αποτέλεσμα τη μακρά αναμονή των ενδιαφερομένων για να έλθει η σειρά τους να υιοθετήσουν.

Επομένως η αναμονή για διεκπεραίωση των αιτήσεων υιοθεσίας δεν οφείλεται σε χρονοβόρες διαδικασίες , όπως συχνά αναφέρεται, αλλά στην έλλειψη παιδιών για υιοθεσία συγκριτικά με τον μεγάλο αριθμό ζευγαριών που επιθυμούν να υιοθετήσουν. Το ίδιο συμβαίνει και σε όλα τα άλλα ιδρύματα.

Και αν διαβάζοντας αυτό αμφιβάλλετε, το ίδιο έκαναν και κάποιοι στην αίθουσα εκείνη την ημέρα: «Μα, τόσα παιδιά έχουν ανάγκη, τόσα παιδιά περιμένουν, είναι δυνατόν να λέτε ότι δεν υπάρχουν παιδιά;;»

Η απάντηση είναι εύκολη και απλή, αλλά έχουμε συνηθίσει να φταίει πάντα για όλα το κράτος: Όχι, δεν υπάρχουν τόσα παιδιά. Δεν είμαστε στο 1960 που αποτελούσε ταμπού για μια ανύπαντρη ή μια 16χρονη γυναίκα να κάνει παιδί. Τα παιδιά πλέον τα κρατούν και στηρίζονται από την υπόλοιπη οικογένεια.

Πέρα από αυτό, «υιοθετήσιμο» είναι ένα υγιές παιδί χωρίς νομικά κωλύματα ως προς την τοποθέτηση του σε μια οικογένεια. Ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών που εγκαταλείπονται χρειάζονται ιατρική φροντίδα και περίθαλψη. Για άλλα παιδιά εκκρεμούν αποφάσεις δικαστών, ή δεν έχει κριθεί ακόμα εάν οι φυσικοί γονείς είναι κατάλληλοι ή όχι για να το μεγαλώσουν. Είναι ξεκάθαρο ότι τα Ιδρύματα ενδιαφέρονται πρωτίστως για τα παιδιά, η προτεραιότητα δεν είναι για τους υποψήφιους γονείς με τα ψυχολογικά ή κοινωνιολογικά τους κενά. Υπάρχουν πολλά ερωτήματα, και όλα μπορούν να λυθούν εύκολα, από τους ανθρώπους των Ιδρυμάτων. Τους υπέροχους αυτούς ανθρώπους.

Την ίδια ημέρα μας μοίρασαν και την αίτηση. Αυτή ήταν η αρχή.