Chosen #16: Η ρουτίνα μιας κανονικής οικογένειας (γιούπι)!


 

Δεν έχει πολλή σημασία το αληθινό μου όνομα, σημασία έχει αυτή η αληθινή ιστορία, η ιστορία μιας υιοθεσίας, με όλα τα περίεργα, διαφορετικά και έντονα συναισθήματα που την περιβάλλουν. 

Μια ιστορία που σκοπό δεν έχει να επικεντρωθεί σε μια γυναίκα ή σε ένα άντρα ή σε μια σχέση, παρά μόνο στο παιδί που πρόκειται να βρει μια αγκαλιά και ένα διαφορετικό μέλλον σε μια οικογένεια.


Εδώ και λίγες εβδομάδες έχουμε μπει σε μια καταπληκτική, συναρπαστική κανονικότητα. Έχουν μάθει σχεδόν όλοι για εσένα, σε έχουν γνωρίσει και σταματήσαμε να λέμε από την αρχή την ιστορία και να δεχόμαστε όλα αυτά τα κύματα ενθουσιασμού και αγάπης. Και τα δάκρυα και τη συγκίνηση.

Περνάει ολόκληρη η μέρα και δεν σκέφτομαι ούτε στιγμή ότι δεν σε γέννησα. Έχουμε ξεχάσει πως ήταν πριν από εσένα, όπως δηλαδή συμβαίνει σε όλες τις οικογένειες. Γι’ αυτό θα σταματήσουμε να σου γράφουμε σε μια στήλη υιοθεσίας και θα ξεκινήσουμε να κρατάμε το δικό μας ημερολόγιο, με όλα σου τα κατορθώματα, τα αστεία, τα καινούρια, το ύψος, το βάρος. Οργανώνουμε τη βάφτιση σου και τα δεύτερα σου γενέθλια, σκεφτόμαστε τις πρώτες μας διακοπές και με ένα τρόπο μαγικό μπήκες πλέον μέσα σε όλα.

Επιστρέφω και στη δουλειά σε λίγες ημέρες.

Δύσκολο.

Όπως είναι για όλους. Ελπίζω να είσαι ευχαριστημένος με το κορίτσι που θα παίζει μαζί σου τα πρωινά, ελπίζω να κρατήσω την υπόσχεση μου ότι θα φεύγω νωρίς από το γραφείο για να έχω μαζί σου πολλές ώρες το απόγευμα.
Θα έχω κι εγώ την αγωνία σου, θα έχω τις τύψεις μου αν είμαι η πιο καλή μαμά, θα έχω την έννοια σου, τη σκέψη σου, το χαμογελάκι σου θα με συντροφεύει όπου και να είμαι, ότι κι αν κάνω.

Είσαι μια μικρή ευτυχία που γεμίζει τις καρδιές μας.

Όπως σε όλους τους γονείς.

Ακόμα και η αντιμετώπιση φίλων και γνωστών σταμάτησε να είναι ιδιαίτερη όταν σε κοιτάζουν. Το καταφέραμε εμείς; Το κατάφερες εσύ; Είναι τόσο ωραίοι τύποι οι φίλοι μας;

Δεν έχει σημασία.

Η ρουτίνα της καθημερινότητας μας έχει επισκεφθεί, και την αγαπάμε.

Μας αρέσει. Τη θέλουμε.

Κλείνοντας αυτό το μικρό χρονικό, θέλω με την καρδιά μου να πω σε όποιο ζευγάρι διστάζει , να προσεγγίσει για ενημέρωση ένα από τα Κρατικά Ιδρύματα. Ναι, η ιδιωτική υιοθεσία είναι πιο γρήγορη, είναι όμως γεμάτη μαύρες τρύπες που δεν κλείνουν και δεν επουλώνονται εύκολα.

Κάντε υπομονή, ο καιρός περνάει γρήγορα. Κάντε ταξίδια μέχρι να έρθει το παιδί σας, μιας που για λίγο θα τα στερηθείτε μετά. Κάντε βόλτες οι δυο σας, εκμεταλλευθείτε τον καιρό που έχετε μόνοι σας, γνωρίζοντας ότι σε λίγο καιρό ένα υπέροχο πλάσμα θα φωτίσει το σπίτι σας.

Μη σκέφτεστε αρνητικά. Μην τα λυπάστε. Η ζωή τα έφερε έτσι και αντί να λυπόμαστε, απλά ας προχωρήσουμε μπροστά. Τα παιδιά αυτά μεγαλώνουν καλά στα ιδρύματα, είναι χαρούμενα και κοινωνικά. Τους λείπει η μαμά τους και ο μπαμπάς τους, εσείς δηλαδή.

Μην το σκέφτεστε με φόβο

Βάλτε μπροστά την αγάπη και όλα είναι πιο εύκολα.