Chosen #12: Οι πρώτες μας γιορτές

Δεν έχει πολλή σημασία το αληθινό μου όνομα, σημασία έχει αυτή η αληθινή ιστορία, η ιστορία μιας υιοθεσίας, με όλα τα περίεργα, διαφορετικά και έντονα συναισθήματα που την περιβάλλουν. 

Μια ιστορία που σκοπό δεν έχει να επικεντρωθεί σε μια γυναίκα ή σε ένα άντρα ή σε μια σχέση, παρά μόνο στο παιδί που πρόκειται να βρει μια αγκαλιά και ένα διαφορετικό μέλλον σε μια οικογένεια.


Λόγω της ταχύτητας των γεγονότων και της έντασης των συναισθημάτων, δεν είχαμε προλάβει να σκεφτούμε ότι είχαν σχεδόν φτάσει οι γιορτές. Τα πρώτα μας Χριστούγεννα!

Κι ενώ αν μας ρωτούσες ένα χρόνο νωρίτερα θα έλεγα ότι το σπίτι θα ήταν γεμάτο χιλιάδες στολίδια, θα του φορούσα Χριστουγεννιάτικα φορμάκια, σκουφάκια, θα του αγόραζα άγιους Βασίληδες και ταράνδους, τίποτα από όλα αυτά δεν κάναμε. Λίγες υφασμάτινες μπάλες, κόκκινες και πράσινες και ένας άγιος Βασίλης μας υπενθύμιζαν την εποχή. Ήταν όλα τόσο διαφορετικά, τόσα πολλά σημαντικά, μοναδικά, ιδιαίτερα πράγματα γέμιζαν την κάθε μας ημέρα, που δεν είχαμε την ανάγκη να τη γεμίσουμε με τίποτα περισσότερο.

Ο Άγιος Βασίλης πάντως ερχόταν κάθε μέρα: φίλοι και συνεργάτες ήθελαν να τον γνωρίσουν και όλοι είχαν γι’ αυτόν ένα δώρο. Το δωμάτιο του γέμισε παιχνίδια, αλογάκια, τραγούδια και χρώματα.



Κάθε φορά που τον κοιτάζω βλέπω μόνο δυο γελαστά ματάκια και ένα χαμόγελο. Μετράω τα δοντάκια του, τον ζυγίζω, μετράω το ύψος του, διαβάζω, προσπαθώ, αναρωτιέμαι, ρωτάω, συζητάω. Θέλω να είμαι μια καλή μαμά. Θέλω να είμαι καλή ως μαμά του. Δε ζυγίζονται όμως τα χαμόγελα, δεν μετριούνται με πόντους οι αγκαλιές, δεν έχουν όριο οι χαρές.

Καμμιά φορά αναρωτιέμαι εάν του λείπουν τα παιδάκια, είχε συνηθίσει να έχει παρέα όλη την ημέρα, να παίζει και να γελάει με μωρά και παιδιά. Εδώ στο σπίτι είναι μόνος του. Γι΄αυτό κάθε μέρα, ότι καιρό κι αν κάνει, τον βγάζω βόλτα. Τον αφήνω να περπατήσει σε ένα κοντινό πεζόδρομο, να πιάσει καινούρια πράγματα, να δει, να μυρίσει. Να γνωρίσει ανθρώπους, παιδιά, σκυλάκια, γάτες, να δοκιμάσει τα πατήματα του, να φωνάξει. Να κάνει ότι δεν έκανε τον ένα χρόνο που «έχασε».

Οι βόλτες μας ξεκίνησαν το Νοέμβρη και συνεχίστηκαν στις γιορτές. Στις γιορτές που ο κόσμος είναι πιο συχνά έξω, έχει λίγο καλύτερη διάθεση και χαμογελάει περισσότερο. Και ανάμεσα τους, ένας γελαστός μικρός άνθρωπος εμφανιζόταν και άνοιγε τα χέρια του για να τον αγκαλιάσουν. Χαιρετούσε όποιον περνούσε και έπαιρνε με χαρά ότι του έδιναν. Έπαιζε με ότι είχε, κι αν δεν είχε τίποτα έπαιζε με ένα πετραδάκι ή με ένα φύλο.

Είναι αληθινά συγκινητικό να τον παρατηρούμε. Και να ακούμε από τους περαστικούς να λένε «δες ένα γελαστό παιδάκι».

Τι άλλο δώρο να ζητήσεις;

Φέτος δεν χρειαζόμουν τον Άγιο Βασίλη. Είχα τα πάντα.