Chosen #11: Η εικονογράφηση της ιστορίας

Δεν έχει πολλή σημασία το αληθινό μου όνομα, σημασία έχει αυτή η αληθινή ιστορία, η ιστορία μιας υιοθεσίας, με όλα τα περίεργα, διαφορετικά και έντονα συναισθήματα που την περιβάλλουν. 

Μια ιστορία που σκοπό δεν έχει να επικεντρωθεί σε μια γυναίκα ή σε ένα άντρα ή σε μια σχέση, παρά μόνο στο παιδί που πρόκειται να βρει μια αγκαλιά και ένα διαφορετικό μέλλον σε μια οικογένεια.


Πριν φύγουμε από το Ίδρυμα μας έδωσαν σε μια λεπτή σακούλα τα πράγματα του: το βιβλιάριο υγείας, ένα παραμύθι με αφιέρωση από τα κορίτσια που τον φρόντιζαν αυτό το χρόνο και τρεις φωτογραφίες. Φωτογραφίες. Τρεις. Πιστεύω κάθε μαμά θα πρέπει να έχει τουλάχιστον τρεις χιλιάδες φωτογραφίες από τον πρώτο χρόνο του παιδιού της. Εγώ έχω τρεις. Και κακές φωτογραφίες, που σε καμία περίπτωση δεν δείχνουν τη γλύκα του. Μια από το μαιευτήριο, μια στα πρώτα του γενέθλια και άλλη μια.

Η ψυχολόγος μας είπε ότι είναι καλό να φτιάξουμε ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από τις 15 μέρες που τον βλέπαμε στο Ίδρυμα (και μετά φωτογραφίες από το σπίτι μας, από τις πρώτες ημέρες. Αυτό το άλμπουμ θα το έχουμε στο δωμάτιο του ώστε να μπορεί να το ξεφυλλίσει και μόνος του όταν έρθει η ώρα, και οι φωτογραφίες θα είναι αυτές που θα μας βοηθήσουν να πούμε την ιστορία: πως δηλαδή ζούσε σε ένα άλλο σπίτι με πολλά παιδάκια και με ανθρώπους που τον φρόντιζαν, και εκεί τον είδαμε εμείς πρώτη φορά και ήταν το πιο όμορφο και το πιο καλό παιδάκι και έτσι γίναμε οι γονείς του και ήρθε στο σπίτι μας.



Οι φωτογραφίες στο Ίδρυμα είναι η καλύτερη απόδειξη για το πόσο καλά περνούσε εκεί, ότι ήταν όμορφα, με παιδικές χαρές, πράσινο, χελώνες, λουλούδια, ησυχία και μεγάλα σπίτια. Σε ένα από αυτά τα σπίτια ζούσε για λίγο, γιατί η μαμά που τον γέννησε δεν μπορούσε να τον φροντίσει. Και επειδή και εκείνη την αγαπούσε πολύ, τον πήγε σε αυτό το σπίτι. Αυτή είναι η ιστορία. Το παιδί πρέπει να μαθαίνει την αλήθεια από μικρό, την αλήθεια όμως που μπορεί να αντέξει. Δε χρειάζονται λεπτομέρειες, εξάλλου δεν θα τις καταλάβει. Και η ιστορία αυτή είναι πέρα για πέρα παιδικά αληθινή.

Η νέα μας ζωή στο σπίτι είχε ξεκινήσει εδώ και λίγες ημέρες. Ο ρόλος του γονιού όταν έρχεται απότομα και σε ένα παιδί που δεν είναι νεογέννητο έχει αρκετές δυσκολίες, καθώς το παιδί σου έχει άποψη: τι θα φάει, πότε θα το φάει, πως θα το φάει, τι άλλο θα κάνει την ώρα που τρώει.

Επειδή όμως δεν μπορείς ούτε να μαλώνεις ένα παιδί όλη την ώρα, αλλά ούτε και να το αφήνεις να κάνει ότι θέλει, γιατί και αυτό του προκαλεί αναστάτωση, μπήκαμε σε πολύ αυστηρό πρόγραμμα, πρώτα εμείς ώστε να βάλουμε στη συνέχεια και εκείνον. Τι ώρα ξυπνάμε, πως ανοίγουμε τα παντζούρια, πως βγάζουμε τα κουκλάκια του ύπνου μας να ξεκουραστούν στον ήλιο. ΤΙ τρώμε, πότε το τρώμε.

Ευτυχώς το παιδί έτρωγε σχεδόν τα πάντα και κοιμόταν πολύ. Αυτό μας βοήθησε σε πολύ μεγάλο βαθμό να καταλάβουμε τι πρέπει να κάνουμε για να μπει η ζωή μας ξανά σε ρυθμούς κανονικότητας, αυτή τη φορά συμπεριλαμβάνοντας και ένα μικρό παιδί. Και μόλις έγινε αυτό, τότε μπορέσαμε να χαρούμε στο μέγιστο τις αγκαλιές, τα χαμόγελα, τη στοργή και την αγάπη που τόσο απλόχερα χαρίζει ένα παιδί. Και φυσικά φωτογραφίες. Πολλές, διπλές τριπλές, σε όλες τις στιγμές, στο σπίτι, έξω, όταν έτρωγε, μόλις ξύπναγε. Θα αναπληρώναμε και τα φωτογραφικά του κενά, μαζί με όλα τα υπόλοιπα.

Τις πρώτες ημέρες μείναμε σπίτι οι τρεις μας, για να καταλάβει ότι εμείς είμαστε, δε θα φύγουμε, δεν θα έρθουν κι άλλοι, δεν θα φύγουμε εμείς, πάντα μαζί εδώ θα γυρίζουμε και πάντα θα είμαστε εδώ ότι κι αν τύχει.

Μετά από λίγες ημέρες αρχίσαμε να κάνουμε επισκέψεις για να γνωρίσει κι άλλα παιδάκια, παιδιά φίλων μας με τα οποία θα μεγαλώσει μαζί.

Μαζί με τις επισκέψεις φυσικά ήρθε και η πρώτη ίωση. Η πρώτη αντιβίωση και τα πρώτα πραγματικά ξενύχτια.
Λένε ότι μια μαμά κοιμόταν και έπεσε πάνω στον τοίχο του σπιτιού ένα φορτηγό, αλλά ήταν τόσο κουρασμένη που δεν ξύπνησε.

Μαζεύτηκε η γειτονιά να δει τι έγινε, φασαρία κακό, τίποτα εκείνη, κοιμόταν βαθιά. Μέχρι που ανεπαίσθητα ακούστηκε το κλάμα του μωρού της, τότε ξύπνησε αμέσως και έτρεξε να δει τι θέλει.
Κάπως έτσι, άρχισαν τα αυτιά μου να ακούν διαφορετικά.