Chosen #10: Νέοι γονείς, μόνοι, ψάχνουν (ισορροπίες)


Δεν έχει πολλή σημασία το αληθινό μου όνομα, σημασία έχει αυτή η αληθινή ιστορία, η ιστορία μιας υιοθεσίας, με όλα τα περίεργα, διαφορετικά και έντονα συναισθήματα που την περιβάλλουν. 

Μια ιστορία που σκοπό δεν έχει να επικεντρωθεί σε μια γυναίκα ή σε ένα άντρα ή σε μια σχέση, παρά μόνο στο παιδί που πρόκειται να βρει μια αγκαλιά και ένα διαφορετικό μέλλον σε μια οικογένεια.


Το πρώτο μας πρωί ως γονείς. Πόσο περίεργο μας φάνηκε να ξυπνάμε το πρωί και να υπάρχει άλλος ένας άνθρωπος στο σπίτι μας. Μας το θύμισε με το κλάμα του για γάλα λίγο πριν τις 7. Ωχ, είναι αρκετά ζεστό; Μήπως καίει; Έβαλα σωστή δοσολογία νερού και σκόνης; Είναι καλό το μπιμπερό που του πήρα; Μήπως πρέπει και να τον αλλάξω τώρα; Αλλά άμα τον αλλάξω μήπως ξυπνήσει με την αγαρμποσύνη μου; Λες να κρυώνει; Να αναρωτιέται που βρίσκεται;

Μάλλον για τα παιδιά είναι λίγο πιο απλά τα πράγματα, μόλις του δώσαμε το γάλα το ήπιε με λαχτάρα, γύρισε πλευρό και ξανακοιμήθηκε.

«Είναι σημαντικό να κρατήσει το παιδί τη ρουτίνα του, νιώθει ασφάλεια». Αυτή ήταν μια από τις συμβουλές που μας έδωσε η ψυχολόγος τις τελευταίες ημέρες πριν πάρουμε το παιδί στο σπίτι μας , και η συμβουλή από την οποία ξεκινήσαμε να χτίζουμε την κοινή μας ζωή.

«Θα σας πει μαμά και μπαμπά πολύ γρήγορα αλλά θα αργήσει να νιώσει την έννοια της οικογένειας» ήταν μια άλλη συμβουλή, σημαντική για τη δική μας συναίσθηση της κατάστασης.

Η ζωή μας με το μωρό στο σπίτι ξεκίνησε πολύ …έντονα.

Ίσως περιμένετε να διαβάσετε για γαλάζια συννεφάκια και ατελείωτες ώρες ευτυχίας. Οι περισσότερες μαμάδες θα καταλάβουν:

Είναι τελείως διαφορετικό να ζεις ένα παιδί από τη μέρα που γεννήθηκε και να παρατηρείς, να βιώνεις και να συνηθίζεις την ανάπτυξη του, από το να έρχεται στο σπίτι ένας μικρός άνθρωπος, με άποψη, συνήθειες, προσωπικότητα, ένας πραγματικός σίφουνας. Διεκδικώντας το 100% του χώρου, του χρόνου και της προσοχής σου. Πιστέψτε με, όσο πολύ και αν το θες και το περιμένεις και το έχεις σκεφτεί, είναι δύσκολο.

Είναι δύσκολο να καταλάβεις τι θέλει γιατί δεν μιλάει, είναι δύσκολο να το ικανοποιήσεις γιατί δεν ξέρει κι εκείνο τι θέλει. Το μόνο σίγουρο, στο μόνο που δεν μπορείς να κάνεις λάθος είναι να του δίνεις προσοχή και αγάπη. Και σε αυτό δεν διαφέρει σε τίποτα από όλα τα παιδιά του κόσμου. Ίσως σε ένα υιοθετημένο παιδί να πρέπει να αναπληρώσεις και τις αγκαλιές που δεν είχε, τη στοργή, την προσοχή και την αποκλειστικότητα που πρώτη φορά θα απολαύσει. Αλλά αυτό το ξέρεις μόνο εσύ.

Έτσι, δίνοντας του το χρόνο και την προσοχή μας, αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τι θέλει, αλλά και να τον καθοδηγούμε σιγά σιγά στον τρόπο ζωής αυτού του σπιτιού. Το πρόγραμμα του τηρήθηκε ευλαβικά, έτσι ώστε να έχει και το παιδί, αλλά και εμείς ένα σταθερό σημείο αναφοράς.

Η πρώτη εβδομάδα κύλησε χωρίς να το καταλάβουμε. Ύπνος, φαγητό, παιχνίδι. Ότι κάναμε στο Ίδρυμα. Καμία αλλαγή, τίποτα το συγκλονιστικό στη συμπεριφορά του, κανένα συναρπαστικό συναίσθημα.


Ένα απόγευμα, μόλις είχε συμπληρωθεί μια εβδομάδα, βγήκαμε βόλτα και ένιωθα ότι δεν είναι ο εαυτός του, κάτι δεν πήγαινε καλά. Ενώ συνήθως ήθελε να περπατάει και να πιάνει τα πάντα, εκείνο το απόγευμα καθόταν ήσυχος στην αγκαλιά μου.

Γυρίσαμε σπίτι και του βάλαμε θερμόμετρο, έκαιγε από τον πυρετό. Η τρομάρα που πήραμε δεν λέγεται. Ευτυχώς είχαμε βρει ήδη γιατρό και την είχαμε επισκεφθεί και έτσι της τηλεφώνησα. Μας καθησύχασε και μας καθοδήγησε. Το βράδυ μας ήταν πάρα πολύ δύσκολο, το μωρό ξύπνησε με περισσότερο πυρετό και έτρεμε, φυσικά έκλαιγε και εμείς κοιταζόμασταν με απορία, τι μας συνέβη και τι θα κάνουμε. Πίστευα ότι το βράδυ δε θα τελειώσει ποτέ. Ούτε θυμάμαι πόσες φορές σηκώθηκα και πήγα στο δωμάτιο του.

Το βράδυ πέρασε και ήρθε το πρωί και το παιδάκι συνήλθε, αλλά νομίζω ότι εμένα μου πήρε μια εβδομάδα να συνέλθω. Μίλησα με φίλες μου μαμάδες και με καθησύχασαν και με προειδοποίησαν ότι τα παιδιά αρρωσταίνουν συχνά.

Και κάπου εδώ καταλαβαίνεις ότι η υιοθεσία είναι απλά η διαδικασία. Όλα τα υπόλοιπα στη ζωή μιας μαμάς είναι τα ίδια. Ίδιες χαρές και αγωνίες, ίδιες λαχτάρες και γέλια.

Γιατί το παιδί το αγαπάς όταν το ζεις, όχι όταν το γεννάς.